Category : Personal

Before the Olympiad

Playing for my country has always served as a great motivator for me. The Olympiad in Baku will only be my third Olympiad, and although I would have preferred more, at least I know what to expect there.

In view of my recent performances I feel vulnerable. I did some work to prepare, but this is no guarantee that things will not continue down the same road. I found things very difficult this year, even though I think that I have actually improved. Inexplicable things have started to happen, like leaving pieces en prise, something I wasn’t doing even when I was starting to play chess. I found it impossible to beat considerably weaker players and this happens on a constant basis.

When there were no computers I was very good at sensing my opponent’s state and I knew how to play against him. The computer helped me improve my opening preparation and learn so much, but I lost that feeling for the opponent. I have become too academical in my approach, too much “playing against the pieces” and too little “playing against the opponent.” I remember seeing my (much weaker) opponents so motivated when they play against me, it was written on their faces. I expected to win just by “playing against the pieces” but it didn’t work. And after such a long time I don’t know whether I can get my lost feeling back – during the games I am so immersed in the game that I forget about my opponent and this takes a considerable sting out of my approach.

The Olympiad is a very tough tournament. The level of resistance is much higher, no easy games, everybody is very motivated. And I will play stronger players than the open-tournament opposition I failed to beat. I am usually optimistic but this time I am not so sure.

Confidence is the key. And at the moment I don’t have it. How to get it? I don’t know, it’s a fickle thing. I thought my work will give me confidence, but in reality it’s the results that give (or take away) confidence. Good results – big confidence, bad results – no confidence. Unfortunately, now I find myself in the latter category.

Sometimes life helps. A lucky break, a positive event, a good coincidence. But I cannot rely on that, can I?

CONTINUE READING

On a Holiday

A holiday has always been a rarity in my life as a professional. This has mostly been the case because the summers have the best tournaments and if you plan it well, you can spend months playing without stopping. I still remember the years when I was playing in Spain for months on.

This year is somewhat different because of the Chess Olympiad. I am always very serious when it comes to events of this scale as I like to be prepared. This means good planning of rest, work and play. So now for me is rest time. This will be followed by playing, again one of my most favourite tournaments, the Paleochora tournament in Crete (you can see the starting list here) and then the whole August will be devoted to preparation for the Olympiad. Hope it all works out well!

Room with a view (click to enlarge)
CONTINUE READING

Почетокот на информатичката ера во македонскиот шах – Chessbase во Македонија


Првата верзија на Chessbase беше направена во 1987 година на Атари специјално за Гари Каспаров.  Верзија за PC беше направена следната година. Шаховскиот свет е традиционално многу конзервативен и тешко ги прифаќа промените, a во тоа време малку луѓе ја сфатија важноста на овој историски момент кој ќе го промени шахот засекогаш.
Ова е сторија за почетоците на користењето на програмот Chessbase во Македонија.
Беше почетокот на 1993 година, на точниот ден не се сеќавам. Јас, Орце Данчевски и Марјан Митков отидовме во Софија за да се сретнеме со Интернационалниот мајстор Семко Семков. Тој ги имаше сите шаховски програми и бази што постоеја тогаш. Се договоривме да ни ги продаде и да нè обучи како да ги користиме. Ги купивме Chessbase 4.0 (последната верзија во тој момент) заедно со модулот Fritz 2 и базите на партии. Исто така го купивме и програмот NicBase (денес ретко кој се сеќава на тој конкурентен програм на Chessbase) и неговите бази на партии. Ги научивме главните функции на програмот кои и ден-денес се користат: пребарување на партии, користење на модулот за нивна анализа и правење на дрво. На враќање донесовме со нас многу дискети (5-инчни!) кои ги содржеа базите и програмите.
На мојот домашен 286 (MS-DOS, се разбира) инсталацијата беше спора, но на крај успешна. Заклучив дека е практично да се решам да користам само еден програм. За среќа, решив да го користам Chessbase, а не NicBase (или ChessAssistant кој подоцна се појави, но не ми остави особен впечаток). Таа одлука ми заштеди многу време кога се покажа дека Chessbase е најдобриот од трите бидејќи немаше потреба од преминување и адаптација од еден програм на друг.
На резултатите од иновацијата не требаше многу да се чека. Како и секоја пролет градското првенство на Скопје се организираше во Централниот шаховски дом со вообичаено силен состав. Но и покрај силниот состав исходот на турнирот покажа дека пионерите во користењето на Chessbase беа пред своето време – ние тројцата го поделивме првото место! Историски гледано, тој момент, победата на првенството на Скопје, го означува почетокот на информатичката ера во шахот во Македонија. Победата на турнирот беше очигледен доказ за неоспорните придобивки од користењето на компјутерите при подготовката. Шахот во светот веќе беше тргнал во насока на компјутеризација и иако тоа сеуште беа рани почетоци, благодарение на нас тројца Македонија многу бргу стана една од ретките земји со компјутерски писмени играчи.

Гледано од денешен аспект мене ме радува што успеав да ја согледам перспективата и насоката на развојот на шахот. Имав и доволно смелост да инвестирам во неа. Денес Chessbase 13 е дел од моето секојдневие и не поминува ден, а да не го користам програмот кој за 23 години еволуираше паралелно со шаховската игра која ја промени засекогаш.


CONTINUE READING

Генерален секретар на АШП

Новата година започна на многу позитивна нота. Асоцијацијата на шаховски професионалци (АШП) имаше избори во периодот од 28 ноември до 13 декември 2015 година и на истите јас бев избран за нов Генерален секретар.

Детали од гласањето можете да погледнете тука (на англиски).
Се надевам дека на оваа важна функција ќе можам да придонесам за подобрување на условите во шахот не само во светот туку и во Македонија. Македонија никогаш немала свој претставник на толку висока функција и тоа отвора многу можности. Соработката со шаховските работници и јавност е пресудна за позитивни промени и се надевам истата да биде плодотворна и долгорочна.
Среќни празници!
CONTINUE READING

General Secretary of ACP

The new year started on quite a positive note for me. At the General Elections of the Association of Chess Professionals, which took place between 28 November and 13 December 2015 I was elected a General Secretary of the ACP!

You can find the summary of the General Assembly here. This was actually my first assignment!

I hope I can do a good job and help the chess world become a better place.

CONTINUE READING

Европски клупски куп 2015

Најпрестижното шаховско клупско натпреварување во 2015 година заслужува посебен пост, особено заради фактот што се одржа во Скопје.

На почеток неколку зборови за организацијата. Ефикасна и без проблеми, во салата беше многу комотно, а за мене најважно беше што имаше доволно место помеѓу таблите. Сум учествувал на многу екипни турнири, и на олимпијади и европски првенства кадешто играчите биле набиени еден до друг да нема каде да се стави чаша вода, затоа просторноста беше важен фактор. Втор позитивен момент беше релаксираниот став на организаторите и судиите. Да појаснам: во последно време има тенденција на драконско казнување на играчите, почнувајќи од нула толеранција за доцнење (во Скопје беше 15 минути) до забрана за напуштање на салата, допинг контроли итн. па како играч на вакви престижни натпревари се чувствувам под константен надзор и во секој момент очекувам некој судија за нешто да ме вознемирува. Тоа што најмногу ми пречело е отсуството на почит кон играчите од страна на судиите и организаторите, кои демонстрираат моќ со своите претерани предупредувања и овластувања – како играчите да постојат заради нив, а не обратно. За среќа тоа не беше случај во Скопје, дури и мојот тест со неносење на картичката за идентификација помина без проблеми и можев слободно да се шетам меѓу првите табли. Сумирано, честитки за општина Карпош и шаховскиот клуб Гамбит Асеко за успешната организација.

Од натпреварувачки аспект турнирот беше огромен успех. Јас настапив за мојот англиски клуб Чедлтон (се чувствував како да настапувам за тим од Премиер лигата во Лигата на шампиони – сепак сме трети во Англија!) и го постигнав најдобриот резултат на 4. табла, 5.5 поени од 7 партии. Истовремено тоа беше и најдобриот резултат на целиот турнир, со оглед на тоа дека ниту еден играч не освои 6 поени. Конкуренцијата на мојата табла беше огромна, но на крај успеав да завршам пред играчи како Адамс (кој го имаше најдобриот перформанс на 4. табла), Раџабов, Вашие-Лаграв, Ванг Јуе, Андрејкин итн. Еве го и целосниот редослед (кликни за да зголемиш):

Мојата најдобра партија беше победата со црни фигури против велемајсторот Алон Гринфелд од Израел:

Македонските клубови имаа одличен настап. Во машка конкуренција најголеми надежи имаше Алкалоид, кој покажувајќи ги своите финансиски мускули собра ѕвезден состав со 6 елитни велемајстори и беше 3. на почетниот ранкинг. Во првите две кола, кога противниците сеуште не беа силни, добија шанса и македонските играчи Недев и Панчевски кои совесно си ја завршија задачата со победи над своите противници. Понатаму следеа клучните мечеви во кои Алкалоид не ризикуваше и играше во својот најсилен состав. И работите одеа според планот се до овој фатален момент:

Овој пораз како да ја разниша самодовербата на легионерите во составот на Алкалоид и следниот ден тие беа поразени од конечниот победник, екипата на Сиберија, предводена од феноменалниот Крамник. Иванчук го забележа својот втор пораз од позиција во која само тој може да игра на победа:

Вториот пораз на Алкалоид ги закопа амбициите на клубот за медал. Од една страна голема штета, затоа што пласман во првите три во Европа на една македонска екипа е нешто извонредно, со претпоставка дека би придонел за шаховски бум во земјата, но од друга страна не гледам каква конекција имаат 6-те странци со шаховскиот клуб Алкалоид – со пари може да се купи квалитет, но не може да се создаде екипен дух, барем не за толку брзо време. Алкалоид отсекогаш бил клуб со силно внатрешно јадро и играчи кои со децении играат заедно и тоа бил залогот на сите негови успеси. Отстранувањето на тоа јадро и замената со играчи кои тие работи не ги чувствуваат не е начин на кој клубот обично функционира и можеби тоа имаше влијание врз хармонијата на екипата. И покрај се, конечниот пласман на Алкалоид, делба на 5. место (6. по дополнителни критериуми) сметам дека е успех – на вакви турнири нема гаранција за ништо и во исклучително жестока конкуренција секој пласман во првите 10 е огромно постигнување.

Гамбит Асеко настапи и во машка и во женска конкуренција. И додека во машка конкуренција играше за своја душа, во женска конкуренција не ги криеше своите амбиции. Исто како и Алкалоид во машка конкуренција и Гамбит ангажираше цел тим составен од странски играчи со очигледна цел да се освои медал. Идејата им се оправда стопроцентно – освоија сребрен медал и станаа вице-шампиони на Европа и нивната прва табла, поранешната светска шампионка Антоанета Стефанова освои златен медал за најдобар перформанс на првата табла. Големи честитки за успехот со надеж дека Гамбит нема да го заборави женскиот шах и во иднина. Исто така се надевам дека клубот има идеја како да го озвучи овој успех и да создаде некаков шаховски моментум во земјата.

Останатите македонски екипи, Центар и Карпош, добија шанса да настапат на вакво елитно натпреварување и играјќи без посебни амбиции сигурен сум дека уживаа во секој момент од настапот.

Со успешната организација Македонија уште еднаш се запиша во поновата шаховска историја (да потсетам дека во 2009 година Охрид беше домаќин на уште еден одлично организиран ЕКК). Традицијата која започна со турнирите на солидарност и олимпијадата во 1972 година продолжува и како љубители на шахот би сакале да се надеваме дека ова не е последното елитно натпреварување организирано од нашата земја.

CONTINUE READING

European Club Cup 2015 – Summary

It was obviously difficult to write on a daily basis when playing every day, but now the tournament is over I can share my experience and impressions.

First, the organization. I liked it, it was comfortable in the huge playing hall, and most importantly there was a lot of space between the boards – I have witnessed way too many crammed up team tournaments so it was very pleasant to be able to feel your space. Another thing I liked was the relaxed atmosphere inside the playing hall. Let me explain: the last years have seen increased draconian measures towards the players (zero tolerance, prohibition to leave the playing hall etc.) and this has made the arbiters feel very powerful. I have experienced this many times at Olympiads and European Team Championship, when they show no respect towards the players and have no problems to disturb you during play for whatever reason they feel they should. This time it was different, I felt respect towards the players and no tension in the air waiting for an arbiter to tell me off for something. I even tested this by not wearing my ID card while walking around the boards (a common provocation of mine!) and I was notified only once for that by an arbiter. I think this is very important for the chess players, to feel the respect they deserve and to feel that they are the main protagonists and not the arbiters and the organisers. Alas, recently is has more often that not been the other way round.
And now to the tournament itself. Siberia (Kramnik, Aronian, Grischuk) won rather comfortably, never really being in danger in any match. They were led by Vladimir Kramnik and his phenomenal 4.5/5 on Board 1. His victory against Topalov (who objected to the special lamp Kramnik was using in the previous rounds – Kramnik probably inspired by Botvinnik and Fischer) must have been especially sweet.

Socar (Topalov, Giri, Caruana) finished second, a slight regress after winning two titles in a row, while Mednyi Vsadnik (Svidler, Dominguez, Vitiugov) finished third. The fight at the ECC is so intensive and nerve-wrecking that only the strongest and most resilient achieve success. Congratulations to the winners!

Cheddleton’s performance was excellent, in spite of the disappointment of the last two rounds. We had a tough start but then we won three matches in a row and were in a fighting chance for a great result – had we won at least one of the last two matches we would have been in the Top 10 or close. I think it is better to be in a chance for a great result and miss it than never be in a chance at all. Alas, we lost those matches minimally, 3.5-2.5 and finished approximately where we were ranked before the tournament. It was a wonderful experience for all the players, the atmosphere was always positive, the spirits were high and we thoroughy enjoyed it. We were the best placed English team and the first outing of Cheddleton in Europe was a success. Here I would like to thank my team-mates, David, Vlad, Ezra, Keith, Fiona and Malcom for the great time! Below you can see our performances (click to enlarge):

A few words about myself. I had a great tournament, scoring 5.5/7, which together with a few other players was the best overall score in the whole tournament as nobody managed to score 6 points. Additionally, it brought me the highest score on Board 4, ahead of the likes of Adams, Wang Yue, Andreikin, Radjabov, Vachier and the others. I was really proud to see my name top this list:

My play was stable and I was winning (or close to winning) in all the games I drew. This tournament was a big improvement on all the other tournaments this year, where I was struggling with my form. The sustained work I managed to do in the last few months bore fruit and I am satisfied with the results. My finest effort was my black win against GM Greenfeld from Beer Sheva.

I am very happy to have been part of this wonderful competition and I hope Cheddleton will continue the ride next year in Novi Sad!

As a special bonus to my readers I can announce the publication of exclusive interviews with several elite players! The audio tracks need to be put into words, so please be patient and stay tuned!

CONTINUE READING

European Club Cup 2015 Starts

The chess Champions League started today in my home town of Skopje. You can see all the official information on the official site or on the chess-results page, so I’ll just give my impressions here.

This year’s ECC marks my return to the tournament after 8 long years – the last time I played was back in 2008 in Kallithea. I also play for a new team, my English team Cheddleton, which makes me the only Macedonian ever to play for a non-Macedonian team in the history of the European Club Cups.

The first impressions are good, the opening ceremony was attended by the Prime Minister himself and the playing hall and conditions, well known from the famous Karposh Open, are comfortable. I expect the mess of the first round to calm down by tomorrow and things to settle down.

I played myself and I didn’t have a chance to roam the top boards (I noticed that Kramnik and Aronian didn’t play and Ivanchuk and Grischuk couldn’t win their games). I won my game with black against Simon Pacher, rated 2028, but the team unexpectedly failed to win the match – on boards 1 and 2 we lost (GM Howell surprisingly lost to IM Diermair with white) and on 5 GM Arkell couldn’t win a winning position (he was playing heavily sedated due to a very bad toothache!) We could have even lost the match, but a miracle occurred on board 3, where the following position happened:

Our match was the only one to finish 3-3, so I wonder who will pick us up tomorrow!

CONTINUE READING

Summertime

It’s hot and I’m chilling out. Everyone’s on a vacation, but the summer circuit is in full swing, with opens in Spain and Greece being the most numerous. From the elite chess, things are slowly warming up with the Russian Superfinal as a prelude to the World Cup in Baku in September.

The British Championships ended with a victory for my team-mate and defending champion GM Jonathan “The Hawk” Hawkins, who beat our team-mate GM Keith Arkell in the last round to clinch the title. Our team Cheddleton is due to play in the European Club Cup in October, so it’s good to see the players in good form. Congrats to Jonathan, a successful defence of the title is more difficult than winning it for the first time!

Here’s some great opening preparation from Peter Svidler, who employed a weaker move to surprise his opponent – instead of following the engine’s first choice, which he already played before, he deviated with the engine’s second choice and that was all that was necessary to throw Motylev off balance – he went wrong immediately and had to play for a draw from that moment onwards! This just shows the importance of surprise in elite chess, where everybody seems to know everything.

I will end this post with the first verse of George Gershwin’s Summertime:

Summertime, and the livin’ is easy…

Hear the rest here.

CONTINUE READING

Ronnie O’Sullivan

I don’t know much about snooker, I don’t even know the rules. But it’s a game played one-on-one, just like chess, and when two players come head-to-head a lot of the rules and principles are the same.

Some time ago I noticed that Ronnie O’Sullivan has a blog that is published on Yahoo Sports, a page which I frequently visit. I quite liked the way he wrote and the way he thought about his game and ways to improve it. From the writing I could sense a true professional who has delved deeply into the secrets of his trade. All elite sportsmen sense the secrets of their trade, but very few of them can really put them into words.

Ronnie O’Sullivan

I recently read a profile on O’Sullivan in the New Yorker (you can read it in full here, I fully recommend it) and it completed the picture I had of him. I never had a clue he was an errant genius, a rude (!) and problematic character prone to severe ups and downs – definitely not the impression I had from the tranquil and balanced flow of the words in his writings.

Here are some quotes of the profile which I found particularly applicable to chess:

My arsehole had gone. My fight. I had nothing in me. – on the period when he couldn’t win anything, when he was left without motivation. But then at 36 he started winning again…

Take his head off. Don’t get beat. Fuck ’em son. – his father’s words of support. His father adored him, and showed infinite support. This support from at least one parent is crucial to become a World Champion – Carlsen is only the last example, and quite a sane one, with Fischer’s and Kasparov’s mothers the more aggressive and extreme versions. As opposed to this, Kamsky’s example of an abusive father led him only to the match, but not the title.

O’Sullivan spends a lot of time thinking about the white ball. He has come to believe that the quality of the initial contact between his chalked […] cue tip and the phenolic-resin sphere – the momentary grip, the transfer of energy and intent (emphasis mine) – is what decides everything else. If the white responds, he will not lose. “You’re using force. You are using your hands. You’re creating. You’re making that white dance.” – I love this. This kind of metaphysically-philosophical thinking is the only way to talk about the deep secrets of any sport or art. And it resonates so deeply to how chess works deep down on that inexplicable level that can only be sensed.

When the connection isn’t there, O’Sullivan feels it right away. “It’s invisible, but it’s night and day to me.” – This is another great one. I know exactly what he means, he talks about those days when you know that something is wrong and you cannot pinpoint it. And I know I have tried everything I possibly can to try to change things on those days – different openings, states of mind, routines, meals, whatnot. The results? Almost always non-existent.

This game can fuck your head up like no other game. – Ronnie obviously doesn’t play chess. 

I have told my son he ain’t fucking playing snooker, because I love him too much. – I don’t know of a professional chess player who doesn’t have exactly the same feelings when it comes to his/her children and chess!

I won’t start following snooked after discovering O’Sullivan, but I will certainly follow him!

CONTINUE READING
1 3 4 5 6 7 8